Hoogstudentenclub Ons Hageland werd opgericht in de loop van het academiejaar 1874-1875. Het is daarmee de oudste nog bestaande studentenclub aan de Leuvense katholieke universiteit. De eerste leden van de vereniging waren zonen van rijke herenboeren en van notabelen (dokters, notarissen, hoogleraren, juristen en politici) uit de streek. De oprichting gebeurde in een periode die gekenmerkt werd door een hevige politieke strijd tussen katholieken en liberalen. In heel wat (Hagelandse) steden kwam het regelmatig tot zware vechtpartijen, vernielingen en brandstichtingen langs beide kanten. De Leuvense studentenpopulatie bestond in die tijd bijna uitsluitend uit jongens die een goede opleiding hadden genoten in katholieke colleges of in de klein seminaries. Voor hen waren de ‘respectloze’ liberalen de absolute vijand.

Die liberalen waren vaak nieuwe rijken die kapitaal hadden gemaakt met grote fabrieken in de steden. Ze bouwden daar telkens een lokaal netwerk uit van bedrijfsleiders, toeleveranciers en andere afhankelijken. Ze wilden de macht van de Kerk, de gevestigde katholieke aristocratische en welstellende katholieke families breken. Daarbij moesten alle katholieke scholen, de Kerk, de bemoeizuchtige pastoors, de oubollige tradities en de macht van de oude rijken allemaal weg. De katholieke studenten waren furieus. Hun geliefde colleges – die qua kwaliteit vele niveaus beter waren dan het alternatief van het liberale staatsonderwijs – lagen onder vuur. De tradities, de christelijke normen en waarden, het geloof, de rol van de priesters en ook de status en macht waar hun voorouders zo hadden voor geknokt, lagen plots allemaal onder vuur.  Het is in die context dat katholieke studenten in Leuven verzamelden in het lokaal van de Katholieke Kring in Leuven. Dat lag eerst aan de Rattemanspoort, later in de Tiensestraat.

Aan de hand van de namen van de Hagelanders die in die periode waren ingeschreven en de namen van de katholieke burgemeesters in de streek enkele jaren later, kunnen we enkel maar concluderen dat heel wat streekgenoten uit de beginfase actief betrokken waren met de katholieke strijd.

Tijdens de eerste wereldoorlog zou de club geen werking kennen. Dit was het logische gevolg van het feit dat de universiteit zelf de deuren sloot en de meeste studenten waren opgeroepen om het “vaderland” te dienen aan het westfront.

Van 1919 tot aan het bombardement van begin mei 1944 hield Ons Hageland- Bessemclub maandelijks club in het bovenzaaltje van de Patria, een complex met gelagzaal en feestzaal van de vroegere katholieke partij, op de Tiensestraat, tegenover het college De Valk.

Naar het einde van de jaren 30 toe was de club in ledenaantal geslonken. Onder het bestuur van Robert Lerut (37-38) werd daarom besloten de clubvergaderingen in de namiddag te houden. Uit Ons Leven (nr. 51,07-11-’38) weten we bvb. dat Ons Hageland op 9 november club hield om 15u. in de Patria. In hetzelfde nummer is er ook sprake van een galabal op 20 november 1938. De kleuren in die tijd waren wit-dubbelzwart-wit. De Aarschotse had toen de kleuren wit- zwart-wit. Andere thuisclubs waren de Diesterse club en de Bietenclub.

Toen er een reele oorlogsdreiging ontstond en tijdens de oorlog zelf vonden de vergaderingen nog op regelmatige basis plaats (een maal per maand), maar was er toch duidelijk minder plaats voor zang en leute. Het was zelfs moeilijk in die periode om aan linten te geraken. Men moest zich maar behelpen met stof die men ergens op de kop kon tikken. Een schild was er niet, wel een vaandel en een roldersvlagje Een uitzondering op alle miserie vormde een uitstap in 1943. Een van de leden had toen kennis met een brouwersdochter in Veltem. De brouwerij was toen opgevorderd om bier te brouwen voor Duitse soldaten met door de Duitsers geleverde mout. Hiervan werden regelmatig vaten opzij gehouden voor bevriende kringen. De club mocht een bezoek brengen en werd getrakteerd, wat door het niet meer vertrouwd zijn met bier op korte tijd voor een uitgelaten bende zorgde. Een schacht liet zelfs een kostbare en op dat moment niet vervangbare 3m hoge thermometer vallen. Tegen het einde van de oorlog zou de club zich desondanks goede contacten onderhouden met verschillende brouwerijen. De club kon zich zo profileren als een echte “zuipclub”. Dit is ook de reden waarom in die periode een hele resem West-Vlamingen bij de Bessemclub kwamen. De club telde in die periode zo’n 50 a 60 leden.

In dit zaaltje hingen alle foto’s die jaarlijks van de leden gemaakt werden door een schichtige fotograaf uit de Mechelsestraat die door iedereen “Klutterbuk” werd geheten. Jozef Frederickx (senior ’43-’44) kon nog wat heinneringen ophalen aan de tijd in de Patria: “Er was een volledig zotte cafebaas, afkomstig uit Moeskroen of zo, die bekend was in het Leuvense omwille van zijn “ovobiologie”. Hij beweerde dat alles ontstaan was uit het ei. Op een dag had men de Patria afgehuurd om hem zijn verhaal te laten doen tot groot plezier van de aanwezige menigte. De zaal zat afgeladen vol en halfweg de voorstelling vlogen de eieren in het rond en heel de zaal was besmeurd. Er hadden er zelfs een levende kip naar voren gesmeten.”Begin 1944 kon senior Jozef Frederickx voor een memorabele lustrumweek zorgen : een club met het zeldzame bier, een pensenkermis, een bal in de hallen van Diest en een uitstap naar de blauwe Duif in Linden. Twee maanden later legde het fameuze bombardement alle activiteiten stil tot januari 1945. In 1944 zou de Patria door het bombardement op Leuven zwaar beschadigd raken. Andere geliefde studentenlocaties in die tijd waren het Vlaams Huis op de Bondgenotenlaan en de Lyrique.

De club ging na de oorlog op de ingeslagen weg verder. De activiteiten gingen meestal in Leuven door. De meeste leden navetteerden en moesten als er een clubactiviteit was logeren bij vrienden.

Ons Hageland verdween na 1956 van het toneel in Leuven van het toneel. Het zou tot ’67 duren vooraleer Erik Van Hoeck het idee opvatte de club herop te richten : “Zelf was ik eerst bij Noord- Brabant. Nadien werd ik senior van de Brabantse gilde en vandaaruit kwam de idee om Ons Hageland terug wat leven in te blazen. De wit-zwarte kleuren waren nog bekend. Tevens was er nog een beetje contact met Mon de Goeyse. Het merendeel van de leden waren aanvankelijk Noord-Brabanders en dergelijke, maar stilaan ontstond er toch een ruime echte Hagelandse kliek. Het aantal activiteiten bleef beperkt tot enkele per jaar. Leden waren o.m. Urbain Wellens uit Diest of Aarschot en Descurieux van Meise”.

Tijdens de linkse bezetting van de jaren ’70 verdwenen er verschillende SK-clubs. Ons Hageland was een van de slachtoffers. Hagelanders die in die tijd in Leuven studeerden zochten onderdak bij andere Brabantse clubs. Als “extra muros” konden zij evenwel geen bestuursfuncties op zich nemen.

Heroprichter Valere Oversteyns v. Klink wilde Ons Hageland terug als een volwaardige club binnen het SK. Het bleek een moeilijke bevalling te worden, want het eerste jaar bleef de werking eerder beperkt. Totdat in 1984 enkele moedigen – voornamelijk KVHV-ers – meewerkten aan de verdere opgang van de club. Onder Lenin was het ledenaantal al verdrievoudigd. Met haar 24 leden was Ons Hageland de tweede grootste club van de Brabantse gilde. Een nieuwe bloeiperiode was aangebroken. De senior had goede contacten met het Heilig Drievuldigheidscollege van Leuven en wist maar liefst 9 oud-studenten mee te motiveren om schacht te worden van Ons Hageland. Na Lenin zou Vlam senior worden. Over de rechtlijnigheid, strijdvaardigheid en eloquentie van die laatste doen nog steeds verhalen in Leuven de ronde. Het clubjaar kreeg doorheen de jaren steeds meer een vaste vorm. Absolute hoogtepunten waren de Dies Natalis-viering en het jaarlijkse galabal. Prostaat en Skaat bouwden het galabal in de Diestse stadshallen uit tot een groot succes.

De jaren 1990

In 1990 hield Macho een ludieke verkiezingscampagne : “Oprichting van een grote villa die zal fungeren als hoofdkwartier waar alle Groot-Hagelandse gedachten zullen gebundeld worden. Wij zullen de grote muziekband “De Hagelander” oprichten en plaatjes drukken van codexliedjes. Er zal een eigen postkantoor worden opgericht voor het bevorderen van de communicatie binnen het Groot-Hageland. Drankzucht zal opwemelen tot motivatie om sponsoring te zoeken. Omdat we moderndenkend zijn, zullen we voortaan pintjes in het Brabants Gildehuis per computer laten bestellen. Samenspannen voor de eenmaking tot een groot Hageland en het verdringen van alle andere gedachten. VOTE MACHO ! ! !” Pens won de verkiezingen. Het bal bleef dat jaar nog in de Diestse stadshallen. Vermeldenswaardig is ook de geslaagde fietsrolling die Pens dat jaar organiseerde alsook een rondleiding door Leuven die geleid werd door Volondat. Zoals de rest van de Brabantse Gilde was Ons Hageland dat jaar gehuisvest in de Pipe. Het cafe bleek echter niet goed bestand tegen studentikoze excessen. Halverwege het jaar stortte heel het gebouw in. Als bij wonder vielen er geen gewonden en bleef het schild van het Hageland, als een van de weinige, helemaal intact.

Een nieuwe generatie o.l.v. Beaufort (Senior ’91-’92) en Egel (Senior ’92-’93) zou Ons Hageland sterker bewust maken van traditie en stijl. Vanaf begin jaren ’90 zou de codex weer terrein winnen op de anarchistische tendenzen in de club. Midden jaren ’90 kende Ons Hageland een serieuze terugval in haar actief ledenbestand wanneer een hele generatie samen uit Leuven vertrok.

Aan Stefaan Van Baelen (Prim) kwam in het academiejaar 1995-1996 de eer toe de club als senior gered te hebben door twee nieuwe schachten op te leiden, Eenzaad en Paulus, die aan de basis zouden liggen van een nieuwe generatie. Deze nieuwe generatie werd groot gebracht in de Ad Fundum op de Oude Markt, waar Jef -met of tegen zijn goesting- sloten Jupiler tapte.

Met Koen Cuppens (Paulus) kreeg Ons Hageland in het academiejaar 1996-1997 een achterneef van priester Cuppens uit Loksbergen aan het commando van Ons Hageland.

Eenzaad (Senior 1997-1998) zou het galabal terugbrengen naar de Salons Georges op het Hogeschoolplein in Leuven. Een bal dat niet alleen herinnerd wordt omwille van de goede opkomst en dito ambiance maar vooral omwille van de exclusieve zalm die op het menu stond. Hetzelfde jaar zou Bleu als kersverse commilito verkozen worden tot senior van de Brabantse. Het had veel voeten in de aarde gehad om het zo ver te krijgen. Bleu had een fotoboek gemaakt voor de gilde, er volgde een grote affichecampagne en tenslotte trachtte Eenzaad achter de coulissen van de kiescantus zelf de onbeslisten over de streep te trekken, met een kist sigaren in zijn handen. Bleu zou uiteindelijk met een stem verschil winnen van Pee Dirix.

Johan Van Eylen (Contra) kreeg in 1998-1999 de opdracht het lustrumjaar uitgebreid te vieren. 125 jaar ons Hageland werden herdacht tijdens een lustrumweek waarin de Brabantse getrakteerd werd op een fuif, een aantal gratis vaten, een busrolling door het Hageland, ontvangst door de burgemeester op het stadhuis van Tienen en op het gemeentehuis van Hoegaarden. De week werd afgesloten met het bal in de salons Georges. Als Prins Carnaval van de Brabantse, verloor Petos, hetzelfde jaar nipt de carnavalsverkiezing van het SK.

Als Kristof Debecker (Bleu) het volgend jaar senior werd was de club terug 17 man sterk. Een van de hoogtepunten dat jaar bestond uit een Dead Poet Society-avond waarop de rest van de Brabantse zich ook had uitgenodigd zodanig dat de nachtelijke escapades van het Hageland de volgende dag de krant haalden.

De jaren 2000

Met Barry Kolenaar (Gonzo) kreeg Ons Hageland in 2000-2001 voor het allereerst een Nederlander als preses. Dat was niet een gevolg van een gebrek aan een Hagelandse kandidaat. Integendeel, het werd één van de spannendste bestuursverkiezingen van de voorbije jaren. De verkiezing van Kolenaar – toen bijna afgestudeerd als kaakchirurg – was een uitloper van een periode van nauwe vriendschapsbanden die al sinds de periode van preses Eenzaad waren ontstaan met een meerdere leden van Hollandia, de studentenclub van Nederlanders aan de KU Leuven. Commilito Kolenaar leek op dat moment gewoon de meest ervaren kandidaat. Bovendien was het een knipoog naar de ‘Groot Nederlandse Gedachte’ of was het de ‘Groot Hagelandse Gedachte’. Aangezien de clubkas na twee dolle clubjaren vol activiteiten en festiviteiten vrijwel leeg was, opteerde de preses voor matigheid en zuinigheid. Kortere gratis clubavonden, meer gezellige etentjes op kot en een besloten Gala-soirée (in plaats van een galabal) in de Artmania op de Oude Markt waren daar voorbeelden van.

Dat de studentenclubs ondertussen in uiterste moeilijke tijden waren beland, werd duidelijk toen in 2001-2002 Gert Vandegaer (Petös) aan het commando kwam. Vandegaer was als volbloed Hagelander ook al enkele jaren commillito van thuisclub Hagelandia. Als preses van Ons Hageland had niet enkel de pech geconfronteerd te worden met een generatiewissel waarbij heel wat leden Leuven definitief verlieten. Bovendien werden de gevolgen van enkele (maatschappelijke) veranderingen van de voorbije jaren duidelijk: de komst en inburgering van de gsm, het internet, email en chatboxen hadden het studentenleven grondig veranderd. De faculteitskringen verstevigden jaar na jaar hun werking en hun fakbars waren ondertussen vaak uitgegroeid tot volwaardige en drukbezochte cafés. De gewone horeca-uitbaters kregen het jaar na jaar moeilijker, de bierprijzen stegen, studentencafés lokten steeds minder volk, lokale handelaars hadden niet meer de financiële ruimte om de lokale clubs te sponsoren voor hun jaarlijkse bal en studentenclubs telden steeds minder nieuwkomers. Kotfeestjes – waarbij drank en snacks uit de Colruyt kwamen – werden de standaard. Voor de zoveelste keer in de geschiedenis leek het tijdperk van de studentenclubs voorbij. Ondanks het uitblijven van nieuwe schachten, vormden onder meer de Peroket in de Tiensestraat en clubcafé De Vagant het decor van heel wat leuke clubavonden. Het galabal werd samen met Vader Hageland georganiseerd in de Sint-Barbarazaal in Kumtich.

Omwille van het uitblijven van een nieuwe garde kreeg Ons Hageland in het academiejaar 2002-2003 een ervaren rot als voorzitter. Laurens Dumont (Pinky) was voordien al preses geweest van Lovania en van het overkoepelende Seniorenkonvent (SK). De rechtenstudent was bovendien al vele jaren commilito van de Hagelandse club. De wekelijkse clubavonden vonden nog steeds plaats in De Vagant op de Vismarkt. Omdat vrijwel alle clubs binnen het SK en de Brabantse Gilde, maar ook verenigingen als het KVHV en de NSV!, kampten met een tekort aan nieuw bloed, zochten ze elkaar allemaal op, hetgeen leidde tot veel leuke gesprekken, toffe avonden en samenwerkingsinitiatieven. Vanuit het SK kwam er een gezamenlijke schachtenwervingsactiviteit op de Grote Markt en aan het einde van het academiejaar werden zelfs de Vlierbeekfeesten nieuw leven ingeblazen. Voor het galabal keerde Ons Hageland terug naar het vertrouwde Wakkerzeel.

De jaren 2010

Maarten Mallants (Bagaar) werd verkozen als voorzitter van de club voor het academiejaar 2010-2011.

De preses van het academiejaar 2011-2012 was Glenn Croes (Tinker). Na nieuwjaar verhuisde de club naar De Kemel op de Oude Markt. Op 31 maart 2012 sloot de vertrouwde De Vagant definitief de deuren. Het galabal vond plaats in zaal Camargue in Bertem.

Het preseslint tijdens het academiejaar 2012-2013 was voor Jonathan Van Beeumen (Garanti). Het galabal vond voor de laatste keer plaats in zaal Camargue in Bertem.

Na het zeer geslaagde jaar volgde Jonathan Van Beeumen (Garanti) zichzelf in 2013-2014 op als clubpreses tijdens het lustrum. Het galabal vond plaats in het Monnikenhof in Geetbets. Het werd een druk clubjaar.

Met Robert Kleverlaan (Kermit) kreeg Ons Hageland in het academiejaar 2014-2015 voor de tweede keer in haar bestaan een Nederlander als preses. Het jaarlijkse galabal vond plaats in het Craywinckelhof in Lubbeek.

Jens Peeters (Vites) was de preses van het academiejaar 2015-2016. Het galabal vond plaats in de Waterhoek in Geetbets.

Met Pieter Coenen (Panzer) kwam de preses in het academiejaar 2016-2017 uit Tienen. De Dies Natalis vond dit jaar plaats in Diest. Het galabal vond plaats in de Waterhoek in Geetbets.